Martin Buber

Κανένας άνθρωπος δεν αξίζει να συναντά τον πόνο του μόνος.

​

Ίσως τελικά αυτό να είναι που έχουμε περισσότερο ανάγκη.

Όχι κάποιον/α/ο που θα μας πει ποιες/οι/α είμαστε.

Αλλά κάποιον/α/ο που θα μπορέσει να μας συναντήσει εκεί ακριβώς όπου βρισκόμαστε.

Να μείνει μαζί μας σε αυτό που υπάρχει, πριν ακόμη χρειαστεί να το εξηγήσουμε.

​​

Και εκεί είναι που γεννιέται η θεραπεία.

Όχι στις τεχνικές.
Όχι στις ερμηνείες.
Όχι στις έτοιμες απαντήσεις.

Αλλά στη σχέση.

​​

Στη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους όταν μπορούν να συναντηθούν με παρουσία, αυθεντικότητα και σεβασμό.

Στη μοναδικότητα της εμπειρίας που αναδύεται μεταξύ τους.

​​

Πιστεύω βαθιά πως η θεραπεία δεν γίνεται στον άνθρωπο, αλλά μαζί με τον άνθρωπο.

Με ενδιαφέρει να πλησιάσουμε μαζί την εμπειρία σου, χωρίς να τη βιάσουμε να χωρέσει σε έτοιμες απαντήσεις ή σχήματα.

Να παρατηρήσουμε και να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο έχεις μάθει να υπάρχεις, να σχετίζεσαι, να προστατεύεσαι, να αγαπάς, να απομακρύνεσαι και να επιστρέφεις.

Να δημιουργήσουμε ένα χώρο όπου όσα μέχρι σήμερα χρειάστηκε να κουβαλάς μόνη/ο/ος σου θα μπορέσουν σιγά σιγά να βρουν θέση μέσα σε μια σχέση που μπορεί να τα εμπεριέξει.

​​

Η θεραπευτική διαδικασία, για εμένα, ξεκινά από μια βαθιά εμπιστοσύνη στον άνθρωπο.

Στην ιστορία του.
Στον ρυθμό του.
Στη σοφία με την οποία έχει προσπαθήσει μέχρι σήμερα να προσαρμοστεί και να επιβιώσει μέσα στις συνθήκες που συνάντησε.

​​

Δεν χρειάζεται να βιαστείς να αλλάξεις.

Χρειάζεται πρώτα να μπορέσεις να συναντήσεις με περισσότερη κατανόηση αυτό που ήδη υπάρχει.

Όταν ένας άνθρωπος μπορεί να υπάρξει μέσα σε μια σχέση χωρίς να χρειάζεται να αποδείξει, να κρύψει ή να υπερασπιστεί τον/την εαυτό/ή του/της, τότε μπορεί να αρχίσει να συμβαίνει κάτι βαθιά μεταμορφωτικό.

Όχι επειδή κάποια/ος/ο τον/την άλλαξε.

Αλλά επειδή, ίσως για πρώτη φορά, δεν έμεινε μόνη/ος/ο.

​​

Και κάπως έτσι, μέσα από τη σχέση με έναν άλλον άνθρωπο, μπορεί να αρχίσει να ξαναβρίσκει τον δρόμο προς τη σχέση με τον εαυτό του/της και τους άλλους.